Pogarda - 08.04.2000

Kiedy tylko przyjdziesz tej myśli spać.
Trzy wieki trawą zaschłą na polu.
Wielką noc i małe szlaczki ukochać,
Stojąc do wczoraj, nie bez alkoholu.

Na pozór sobotniego umiłowania.
Stanie niedziela. Na czole litościwa
Otrze pot ponad czarno-białego dnia.
Posadzi, ukoi, zbierze swe żniwa.

Zapisze swe dzieje na krążku ze złota,
Pomści, odczepi, zaleczy swe rany.
Z siłą niemałą wokoło migota,
Rozmnoży swą rybkę, bo z wody wylany.

Ale w przeddzień zjedzenia swojej zdobyczy
Zanuci taniec na ogniu wiekuistym.
Odrzuci dzbanek marzeń goryczy,
Dając tej drodze, a pogardę czystym.