Wake up! - 28.05.2000

Ten Anioł co nad każdym stoi opacznie
Zasnął w szarości tegoż dnia
I śni, że zmęczony, że teraz odpocznie.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

Jak woda swym smakiem wspomina
Księżyc co w nocy jak kłótnia
Niewinna, jak czernią wysłana kotlina.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

Bo on krzyczy, przed nim mgła,
W której siedzi, jak piec, a chłodnia.
W której słyszy i widzi głos diabła.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

Co miłość jak listek na drzewie
Żółknie, opada i znów jak rodnia.
Tęczą zesłana na letnim powiewie.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

On woła litośnie do swego królestwa,
A niegdyś zacięcie walczył o konia,
W którym umarły wszelkie kłamstwa.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

W czerwonych i zielonych lampkach
Esensją jego róży schowana kolonia
Mrówczym zapałem obronna na płotkach.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

I póki gwiazdy obce i słońce nosi
Jak but obdarty o tego kamienia,
Którego ogniem błękitnym już gasi.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -

Co nienawiść jak woda w rzece,
Ze źródła tryska jak przewidzenia
Co nosi w sobie jak nieprzespane noce.
- Obudź się ! Gdyż zgasła pochodnia. -