Szanowna Leniwości,
Opuść proszę me włości.
Weszłaś do mnie tak z butami,
Nie chcę Cię, sam na sami.

Choć tyle zadowolenie dajesz,
Nie o wszystkim wciąż wiesz.
Znajdź odwagę w sobie.
I wyjdź precz! Coś zrobię.

Pukają do wnętrza drzwi wrogie "nerwaczki".
Nieustannie zbrakowanego czasu zabieraczki.
Choć nie na wszystkie zamki drzwi zamknięte.
Nie wszystkie też suwaki do końca zasunięte.

Pragną one powtarzalnego zniszczenia wokół,
Lecz przed nimi krąży wołaniem myśli sokół.
Krótką chwilą sumienie dało drzwi otworzyć.
Odpędzone, kiedy uśmiech udało się stworzyć.

Setki sekund i zrodzone minuty na godziny,
Nie wstrzymane potęgują nowe swe urodziny,
Których rocznice co obniżona twarz i usta
Powtarzane, jak z lat wielu wstecz chusta.

Wypełniane zaprzeczonym doznaniem wnętrze,
Znajdując się coraz to na wyższym piętrze,
Lecz nie istotne jest ile zaszło zmyśleń,
Bo jest poparty spokoju uśmiech przemyśleń.