Po prostu czekać - 01.09.2006

Nieśmiały stres przenika szklane oczy wyobraźni,
A oczekiwanie już śpieszy by wyjść z dolin myśli.
Czasem natchnienie poczuwa się jak kowal w kuźni,
Który miecz kuje wieczny i cokolwiek się przyśni.

Radości doznaniem okazuje uśmiech wpierw skromny.
Niech kolejny i kolejny po nim powiela się wciąż.
Niech upadek będzie żaden i co dużo więcej durny,
Bo sen nie tym, co ukąsi ostatecznie jadowity wąż.

Lepiej pokonać konflikt, który jest nie wieczny.
Krótkotrwały pogodzić i wypędzić na zawsze spór.
Niżeli ponosić do końca żywot jedynie sprzeczny.
Niż budować sercu choć ten najdrobniejszy mu mur.

Choć ospała radość wydostaje się jeszcze z nikąd.
Odbywa podróż świetlistych myśli jako snów proca.
Wyrzuca je z siłą większą niż wielki rzeki prąd.
Z nadmiarem, nie mchów codziennych utraceń praca.