Pośród chmur - 09.09.2006

Lekki dotyk przestrzeni pomiędzy chmurami
Rozsuwa je jak woda rzeźbiąca swoje dno.
Jak myśli las, który na wietrze tak szumi.
Tak, pamięć szepcze jak jest jej smutno.

Chmury milczą dokoła zbierane nieustannie
Walcząc dzielnie. Przestrzenie ściskają.
Choć robią to w całości swej nadaremnie,
To zawsze są, lecz pioruny czasu oddają.

Wspomnienie ostatniego lata słońca nadało,
Z którego nastała powódź emocji pragnień.
Sprzątanie wnętrza się już przecież śniło,
Z odległości tworzonych wielu tylko życzeń.